Inspiratie,  Klompenlijst,  Lijstjes

Mijn 10 romans in 20/21

Nummer 49 op mijn klompenlijst (een bucket list, maar dan voor één jaar) is “10 romans lezen”. Nou kan ik natuurlijk een foto van mezelf nemen met een boek en jullie melden ‘klaar!”, maar het lijkt me leuker om ook te vertellen welke boeken ik las. Móet jij ze ook lezen? Of juist hard wegrennen als je de kaft ziet?

I Owe You One (Sophie Kinsella)

Mijn naam is Laura en ik ben verslaafd aan Sophie Kinsella boeken. Het kwam door Shopaholic.

Hoewel geen van haar boeken, inclusief deze, op kan tegen de eerste Shopaholic (behalve misschien deze), blijf ik terugkomen voor meer. De laatste jaren heb ik wel de neiging om er een pen bij te pakken. Volgens mij volgen de boeken namelijk een strakke standaardformule. Iets als “in hoofdstuk 1 leren we de rare tic van de hoofdpersoon kennen, in hoofdstuk 2 doet ze iets genants waardoor we van haar gaan houden, in hoofdstuk 3…”. Dat wil ik opschrijven zodat ik ook verslavende boeken kan gaan schrijven.

Helaas ben ik tegen hoofdstuk acht meestal grondig genoeg meegesleept om alleen nog maar razendsnel pagina’s om te slaan tot de hoofdpersoon haar kerel geschaakt heeft. Zo ook bij I Owe You One. Fixie Farr is geen Shopaholic Becky Bloomwood. Haar tic is net te irritant en haar innerlijke worstelingen net te langdradig. Ik bedoel, als mijn broer me een onbenul noemde kreeg hij de volle lading, geen getergde glimlach omdat “family first” komt. Zeker niet als het al de derde keer is. Toch wilde ik weten hoe het met Fixie en haar kostelijk gekwelde kerel afliep.

Ik zal de details niet verklappen, maar het loopt natuurlijk goed af. En zo hoort het ook. Mijn naam is Laura en Sophie Kinsella is haar grip op mij nog lang niet kwijt.

The Fixed Stars (Molly Wizenberg)

Molly Wizenberg heeft het allemaal. Een succesvolle schrijfcarrière, een blije dochter, een knappe echtgenoot en twee succesvolle restaurants. Oh, en één van mijn favoriete food blogs ooit (hoewel dat inmiddels behoorlijk slapende is).

En dan valt ze voor een vrouwelijke advocaat en realiseert ze zich dat ze niet meer wil wat ze ooit wilde. Dit boek gaat over hoe Wizenberg haar leven vervolgens in een andere vorm giet, met alle vreugde en pijn die daarbij komt kijken. Dat klinkt misschien zwaar, maar door de overschrokken eerlijkheid waarmee Wizenberg schrijft voelt het niet zo.

In plaats daarvan voelt het alsof je luistert naar een vriendin. Een vriendin die hoopt dat je haar beter snapt als ze vertelt wie ze is, maar die vooral ook een ijzersterk verhaal te delen heeft. Ik wou dat Wizenbergs blog nog wakker was, want van dit soort woorden krijg ik nooit genoeg.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *