Gooi en omstreken,  Lekkere avonturen

Speelbos t Laer, Laren

Foto van een halve cirkel van bomen
Bomenxylofoon in ‘t Laer

Mijn beeld bij de woorden “ravotten in het bos” is ongeveer wat er gebeurt als we met de koters speelbos t Laer inlopen. Er zijn een heleboel bomen, uiteraard, rond open plekken en op heuveltjes. Overal liggen blaadjes, eikeltjes en slepen kinderen met rode wangen takken naar hun hut in aanbouw. Rode laarsjes stampen in een plas en een peuter valt schaterend in de modder.

En met die bospret stopt het nog niet. Grootste trekpunt is de waterpomp. Er staan al twee jongetjes emmertjes te vullen om een boom verderop water te geven en als ik ook een achtergelaten emmer vind (note to self: volgende keer emmertjes en schepjes meenemen), voegen de peuter en de kleuter zich enthousiast bij ze. Pompen, pompen, pompen, tot de emmer zo zwaar is dat de kleuter hem nog maar net kan verslepen. Maar verslepen doet ze, want hij moet aan de rand van de modderige bedding staan zodat ze eikeltjessoep kunnen roeren. “Nee, mama. Dat zijn geen eikeltjes. Dat zijn tomaatjes. Niet echt, maar nep.”

Ook populair zijn de xylofoonbomen. Een halve cirkel van bomen met een uitsparing en een reep ijzer er voor, waar je hard op kunt slaan om een muziekje te maken. De wat grotere kinderen rennen zo snel mogelijk langs alle bomen om een hele toonladder tevoorschijn te toveren.

Foto van open plek in een bos
Bomen, modder, magisch licht

We eten een mandarijntje en drinken een sapje en dan besluit de kleuter dat het tijd is voor avontuur. “Zullen we kijken wat er nog meer is?” Heel ver komen we niet op onze ontdekkingstocht, want onder aan de heuvel waar we afdenderen zijn een paar hutten in aanbouw achtergelaten. Die moeten af, dat is duidelijk. De koters gaan eensgezind aan het werk en zijn een tijd druk met een “tent” bouwen, hout sprokkelen voor een kampvuur en heel veel liedjes zingen begeleid door getrommel op boomstammen.

De kleuter weet ook al wat ze gaat doen als ze groter is en hier komt spelen: “Op die bomen wippen zonder handje, net als die kinderen daar.” En ik weet al dat ik het geen enkel punt ga vinden om in de tussenliggende jaren met haar te blijven terugkomen. Wat een heerlijk plekje, dit speelbos.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *