Weekmenu

Week 23: Bijkomen met brood (en andere lekkere dingen)

Blij poppetje voor week 23Het afgelopen weekend was ik in Londen. Nou ja, zaterdag zat ik in de trein, zondag was ik in Londen en maandag zat ik weer in de trein. Als ik alleen was geweest had de grote treintournee nog zo z’n charme gehad. De Eurostar heeft prima stoelen en uren ongestoorde leestijd komen niet zo vaak langs. Maar ik was niet alleen en de koters hadden andere ideeën over mijn boekambitie. Namelijk: “Mama, wil je voorlezen? Mama, mag ik alsjeblieft een snoepje? Mama, is het nog ver? Mama, ik wil niet meer in de trein. Mama. Mama. Mama.”

Je zult ook maar twee of vier zijn en tien uur reistijd voor je kiezen krijgen. Op een gegeven moment helpt dan geen broodje ei of doosje rozijntjes meer. Ik snap dat. Zelfs je eigen zakje Autodrop kan niet meer verbloemen dat een trein best saai is als je niet mag gillen, klimmen of het geluid van je tekenfilmpjes hard mag zetten. Zo bekeken deden ze het prima en heb ik niets te mopperen. (Onze medepassagiers daarentegen… Ik vermoed dat de mevrouw voor ons niet dol was op Koter 2 toen hij zich voor de 44ste keer afzette tegen haar rugleuning. Ik vermoed dat voornamelijk door het keiharde “HALLO HALLO HALLO- SCHEISSE” dat erop volgde.)

Zelfs met een hoop meer gedoe had ik het weekend toch de moeite waard gevonden. Het was fijn om op stap te zijn. Als ik te lang in mijn eigen cirkeltje draai vergeet ik dat er nog een heel grote wereld is, daarbuiten. Werk, het huishouden en koterrommel worden buitenproportioneel groot tot ik bijna in een zee van zuchten op een eilandje van zorgjes zit. Rondlopen in een wereld die niet de mijne is, is een puik medicijn. Mensen hun dagelijkse, exotische dingen zien doen herinnert me eraan dat mijn leven maar één van de vele mogelijkheden is. En, laten we wel wezen, waarschijnlijk één van de beste. Terwijl ik me dat realiseer, ontstaat er ook weer ruimte om te dromen. Want forensen en eten koken en koters heen en weer slepen lijken soms wel onontkoombaar, maar hee. Al die mensen in Londen doen op een heel andere plek heel andere dingen. Wat kan ík allemaal nog meer doen?

Wat niet wegneemt dat een mens best gaar kan zijn van vele kilometers koters temmen en tassen slepen. Ik was waarschijnlijk nog een beetje daas van de reis toen ik het weekmenu in elkaar kluste, want ik bedacht voornamelijk veel brood met iets snels erbij. Omdat niet iedereen mijn liefde voor brood deelt heb ik me echter ingehouden. We beginnen de week wel met brood, maar met romige roereieren en aspergesalade ernaast moet dat kunnen, toch? Op donderdag ligt er stokbrood bij de Caesar salade, maar ik vermoed dat de knoflokige, Parmezanige dressing de aandacht zo afleidt dat het niemand opvalt. De rest van de week zijn er rijst, pasta en, oeh, vistaco’s. Eet smakelijk, drukke mensen.

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *